Psychoterapia indywidualna w nurcie psychodynamicznym opiera się na relacji terapeutycznej pomiędzy pacjentem i psychoterapeutą ogniskującej się wokół  trudności przeżywanych przez pacjenta. Wywodzi się z psychoanalizy, jednak – w przeciwieństwie do niej – praca terapeutyczna skupiona jest wokół konkretnych celów ustalonych na początku psychoterapii. W trakcie trwania psychoterapii techniki i strategie pracy dopasowuje się indywidualnie do werbalizowanych przez pacjenta trudności i do jego psychopatologii.

Psychoterapię indywidualna  jest procesem długoterminowym trwającym czasem kilka lat. Podstawowym narzędziem pracy jest tutaj dialog terapeutyczny, co sytuuje ją w ramach tzw. talking cure (leczenie poprzez dialog terapeutyczny). Istotną jej cechą jest poczucie bezpieczeństwa i stabilności, które zyskuje pacjent, pracując regularnie przez dłuższy czas ze swoim stałym psychoterapeutą. Podstawowe źródło zrozumienia i próby zdefiniowania problemów psychoterapia psychodynamiczna upatruje w nieświadomych dla pacjenta pragnieniach, siłach, tendencjach czy konfliktach wewnątrzpsychicznych, które są źródłem odczuwanych przez pacjenta objawów.

Innymi słowy, głównym motorem zmiany w psychoterapii psychodynamicznej jest „refleksja nad nieświadomością” w myśl stwierdzenia Carla Junga, że „dopóki nie uczynisz nieświadomego – świadomym, będzie ono kierowało Twoim życiem, a Ty będzie nazywał to przeznaczeniem”. Dodatkowo, w psychoterapii psychodynamicznej występuje, tzw. sleeping effect, co oznacza, że oddziaływanie terapeutyczne utrzymuje się jeszcze przez kilka miesięcy po formalnym zakończeniu leczenia. Zaś sama zmiana terapeutyczna jest utrwalana.

%d bloggers like this: